‘Het Wachterliedpaviljoen is een plek waar de bewoners van de Erasmusparkbuurt zich thuis kunnen voelen’

    Het paviljoen

    Het Wachterliedpaviljoen is het buurthuis van de bewoners van de Erasmusparkbuurt in Bos- en Lommer.

    In 2010 zijn het paviljoen en het plantsoen omgetoverd tot een schitterend stadsgebied met heuveltjes, een kinderboerderij, een speeltuin, sportveldjes en het paviljoen. Bij het ontwerp van het plantsoen is rekening gehouden met de wensen van omwonenden. Ook het paviljoen moest een plek worden waar activiteiten plaatsvinden van de buurt, voor de buurt. En dat is al aardig gelukt.

    Zo weten iedere ochtend Howard en Rosa met het Kindercafé de grote zaal vol te krijgen met vaders, moeders en hun nog niet naar school gaande kroost.

    Juf Mascha biedt op dinsdagen en zaterdagen danslessen voor kinderen aan, docente Marieke verzorgt Yogalessen, Turkse vrouwen vinden elkaar op vrijdagochtend in de kleine zaal.

    Ook worden er wekelijks boks- en Aikidolessen aangeboden en hebben twee tafeltennisverenigingen er hun thuis gevonden.

    Het Doel

    Het doel is om van het Wachterliedpaviljoen een buurthuis te maken waar iedere buurtbewoner zich thuis kan voelen. De wijk (Bos en Lommer) en met name de buurt (Erasmuspark) waar het Wachterliedpaviljoen ligt, is inmiddels ongekend populair bij nieuwe stedelingen. Dit brengt een nieuwe type bewoner naar de wijk (jonge, hoogopgeleide tweeverdieners). Deze nieuwe stedeling nestelt zich nu tussen de Turkse en Marokkaanse immigranten en een autochtone bevolking die hier al jarenlang woont.

    Het aanbod van het Wachterlied zal in de toekomst nog meer dan nu het geval is, de verschillende bewonersgroepen van de buurt en hun wensen qua activiteiten, bedienen. Gastvrijheid, respect en dienstbaarheid zijn nodig om de voorwaarden voor mensen te creëren om zich thuis te voelen.

    Waarom Thuisgevoel?

    Uit onderzoek van Het Thuismakers Collectief blijkt dat mensen die zich thuis voelen actiever zijn in de buurt, zich veiliger voelen in hun woning, portiek en buurt, meer buren kennen, vaker met hen in gesprek zijn en bereid zijn om te investeren in hun woonomgeving. Zowel in tijd als geld, door plantjes neer te zetten, schoon te maken en (sociale) initiatieven te starten.

    Je thuis voelen in je eigen woonomgeving, wordt bewerkstelligt door een keten van woning, collectieve plekken, buurt en stad. Als mensen zich in de buurt niet meer thuis voelen en er zijn geen/weinig collectieve plekken waar mensen zich thuis voelen, dan trekken ze zich terug in hun eigen woning (en zoeken desnoods contacten buiten de buurt op, zoals familie en vrienden). Dat kan een probleem zijn: sociale isolatie en eenzaamheid (zeker bij ouderen) ligt op de loer. Maar ook de afbraak van buurtgemeenschappen zorgt voor anonimiteit, een minder tolerante houding ten opzichte van elkaar (mensen kennen elkaar niet, geen gelijkgestemdheid, dus ook minder snel respect voor andere normen) en minder onderlinge hulp (terwijl hier juist op ingestoken wordt door de overheid). Het buurthuis kan een spil in het web vormen om dit te voorkomen/om te keren in de buurt. En juist te werken aan gezamenlijke waarden.

    Thuisgevoel is een sterke motivator omdat het persoonlijk is en dichtbij het hart staat. Iedereen kan erover meepraten en van daaruit begrip hebben voor het thuisgevoel van de ander.

    Centraal staan vier bouwstenen van thuisgevoel: de plek, het netwerk, routines & rituelen, en de organisatie.

    De plek

    Een gedeeld thuisgevoel krijgt vorm in de inrichting van gemeenschappelijke ruimten, zoals de portiek, de straat en de buurt. Het gedeelde thuisgevoel is een uitstekende graadmeter van een prettig leefklimaat in de buurt. Het doen samenvallen van plek en netwerk vereist wel een duwtje in de rug. Er moet een reden ontstaan om ruimten toe te eigenen, te personaliseren. Thuismakers Collectief jaagt dit proces aan, door met bewoners en andere partijen in de buurt, zoals corporaties en zorgpartners, te bekijken hoe de ruimte om de woning heen meer ‘eigen’ gemaakt kan worden.

    Mens en Netwerk

    Een gemeenschappelijk thuisgevoel ontstaat alleen daar waar bewoners elkaar kennen en regelmatig tegenkomen. Het helpt als buren min of meer eenzelfde leefstijl, leefritme en/of woonambitie hebben, maar dit is geen voorwaarde. Onze thuisgevoel-aanpak stimuleert het contact tussen bewoners en versterkt de sociale cohesie en sociale controle. We leggen de basis voor een gedeelde verantwoordelijkheid voor portiek en straat. Buren en buurtbewoners leren elkaar kennen, waarna ze elkaar makkelijker aanspreken. Bewoners maken gedurende het proces afspraken over het gebruik en het zich gezamenlijk verantwoordelijk voelen voor de inrichting en het onderhoud van hun leefomgeving. Na onze aanpak doen bewoners doen bewoners vaak meer zelf en organiseren zich vaker.

    Routines en Rituelen

    Op de plek waar iemand zich thuis voelt, ontwikkelt hij of zij routines en rituelen: terugkerende handelingen die naar verloop van tijd automatisch worden en volledig toegespitst zijn op de omgeving. Dit kun je stimuleren of aanjagen in portieken, in woongebouwen of op de stoep. Door bijvoorbeeld elk kwartaal een gezamenlijke activiteit zoals een schoonmaakactie te organiseren. Het is hierbij belangrijk dat er een vorm van organisatie is en dat alle betrokken partijen een rol hebben.

    Organisatie

    Een langdurig thuisgevoel vraagt om continue inspanning van huurder, woningcorporatie, zorgpartijen, ondernemers, en andere stakeholders. Alleen door samen te blijven investeren in de omgeving ontstaat er een woongemeenschap waar woongeluk – ook bij de instroom van nieuwe huurders – kan worden gerealiseerd en behouden blijft.

    Meest recente berichten
    Recente reacties
      Archief
      Categorieën
      Latest Posts
      20 juli 2020
      Event Search
      Ads